Anita Smit's posterous

Afgelopen vrijdag heb ik een presentatie gegeven tijdens de VMHP dag. De VMHP is de Vereniging voor Middelbare en Hogere Politieambtenaren. Voorheen dus vooral een vereniging van oude grijze mannen, maar sinds de oprichting van bijvoorbeeld de Master of Criminal Investigation stromen steeds meer jongeren op hogere posities bij de politie binnen. Remko Steijaart, een van deze nieuwe, jonge recherchekundigen, heeft een verslagje geschreven van mijn 'lezing' (zijn woorden, niet die van mij ;-). Dat heeft hij zo leuk gedaan dat ik meteen toestemming gevraagd heb om die te mogen delen met de rest van de (2.0) wereld. Volgens Remko staan er geen geheime pliesie dingen in, dus bij deze:

"Anita Smit heeft meegeschreven aan de visie op Het Nieuwe Werken bij het Rijk van het project Ambtenaar voor de Toekomst. Haar lezing ging over werken, kijk op werken, nieuwe media en web 2.0.

Mede omdat ze via haar paps liefde heeft voor het politie-vak vond zij het leuk om voor de VMHP een lezing te verzorgen. Ze begon haar lezing met een kleine toelichting op het net-niet Jonge Ambtenaar van het Jaar van 2010 zijn. Ik bleef achter overtuigd dat ze eigenlijk had moeten winnen; ik zal het nog net geen doorgestoken kaart noemen ;-) (emoticon red. :P … ah, nog 1). Ze sprak ook over het 2.0 coach zijn voor een aantal topambtenaren. Twee keer knipperen en het ging over digital natives (kinderen opgegroeid met computers), gevolgd door een filmpje van een kind met een iPad (wat wat mij betreft zeker over exposure maar misschien nog wel meer over interactie-paradigma's gaat), versus de non-natives en dus ook over generatie X (geboren ca. '61-'81) en Y (later geboren). Anita vertelde hoe zij bijvoorbeeld Twitter gebruikt om feedback te krijgen van anderen via de zogenaamde cloud. Praktisch houdt dit in dat zij een gedachte of vraag de wereld in slingert waarop geïnteresseerden kunnen reageren, inhoudelijk of bijvoorbeeld met een verwijzing. Doordat anderen kunnen aansluiten op zo'n ‘discussie’ ontstaat een soort denktank. Deze denktank is vloeibaar en kan per moment van samenstelling wisselen. Dit maakt de interactie vrij en ongeremd waardoor de kans op innovatieve ideeën groter is. Logischerwijs werd hierop het onderwerp veiligheid en vertrouwelijkheid van informatie erbij gehaald, maar je hoeft natuurlijk geen namen van verdachten te twitteren. Qua gebruik van dit soort media is Anita in haar eigen werkomgeving ook redelijk zeldzaam.

Ook leuk was haar zienswijze op vertrouwen. Anita vertelde dat een gemotiveerde werknemer vanzelf wel zijn best doet en probeert zijn werk op de beste manier, en op de meest geschikte plek, te doen. Dat is niet altijd de flexplek op kantoor, maar kan ook gewoon thuis op de bank zijn. Kantoortijden? Misschien is de flow op zaterdag juist wel beter. Dit staat ieeetsie haaks op een van de meest recente aanwinsten van de Politie: BVCM (ikwilperkwartierwetenwatjedeed!). Ook hoort hier het scoren van taken bij i.v.m. prestatie-afspraken wat in alle typen werkvelden voorkomt en zo zijn (onwenselijke) bijverschijnselen heeft. Denk bijvoorbeeld aan verzorgenden die beoordeeld worden op het aantal aangetrokken kousen in plaats van aandacht en geluk van de klant. De cynicus in mij, een wel onderhouden typje, vraagt zich natuurlijk af hoeveel mensen zoveel vrijheid 'aankunnen'. De enthousiasteling in mij herkent wel de remmende werking van logge organisaties, acties om papieren doelstellingen te halen en administratieve regeltjes. Inmiddels voel ik me niet meer aangevallen als ik een gebruikersovereenkomst moet tekenen omdat ik een laptop van de baas meekrijg (alsof ik niet begrijp dat ze niet willen dat ik hem onbeheerd achterlaat of illegale software download en wordt getrakteerd met bedreigparagrafen). Wel was ik beledigd toen toen mijn vorige werkgever mij een gedragscode wilde laten tekenen (alsof ik niet opgevoed ben). Ik heb het niet gedaan.

Als generatie X-er met een redelijke nerd-score (doe zo’n test op internet en een van de vragen zal zijn ‘wil je hoog scoren op deze test?’. Ik zeg dan ‘ja’) kon ik Anita goed volgen en heb ik ter plekke @attapit in Echofon toegevoegd (volgen van haar tweets). Ik realiseerde me ook dat ik me al bij veel dingen heb neergelegd. Het zal de leeftijd zijn. Die energie en passie die zij zo duidelijk heeft, zullen haar hopelijk helpen mensen te overtuigen dat dingen ook anders kunnen, maar vooral ook om haar eigen ding te blijven doen (en excuus voor ‘je ding doen’ – vaagste taal award 2009)."

Op dit moment is er veel ophef op internet over de Telegraaf die met Ruben, de enige overlevende van de vliegtuigcrash in Tripoli, gebeld heeft. Het is interessant om te zien hoe snel de verontwaardiging over deze actie zich verspreid in netwerken als Twitter en hoe snel er acties worden ogezet om de Telegraaf te boycotten. Binnen enkele minuten was er een twitteraccount aangemaakt @telegraafboycot en begonnen tweeps elkaar op te roepen de Telegraaf te bellen om je abonnement op te zeggen - ook als je geen abonnement hebt :-).

Aan de ene kant vind ik het mooi om te zien dat mensen in actie komen en hun verontwaardiging op dergelijke schaal uiten. De verbinding die er zo snel online ontstaat tussen mensen vind ik inspirerend om mee te maken - the beauty of social networking. Aan de andere kant vind ik het verontrustend dat mensen zo snel harde uitspraken doen over andere mensen, zonder - naar mijn idee - volledig geinformeerd te zijn over de context van de gebeurtenis en de andere kant van het verhaal. In het geval dat de situatie toch genuanceerder blijkt te zijn dan hij nu wordt voorgespiegeld is er al veel schade berokkend.

In de overpeizingen die dit geval bij mij veroorzaakten moest ik opeens denken aan Elie Wiesel en zijn oproep om te vechten tegen onverschilligheid. Elie Wiesel heeft in Auschwitz gezeten en het prachtig pijnlijke boek Night geschreven over die periode. Wat mij het meest geraakt heeft in dit boek is de beschrijving van het ongeloof in de Joodse gemeenschap over de verhalen die de gebeurtenissen in concentratiekampen beschreven. Zij konden simpelweg niet geloven dat de wereld deze praktijken zou toestaan, dat mensen daar niet tegen in opstand zouden komen en het eenvoudig niet zouden laten gebeuren. En dus geloofden zij niet dat de verhalen waar waren. Elie Wiesel heeft de Nobelprijs voor de Vrede ontvangen en vertelt in onderstaand filmpje dat het grootste gevaar voor de mensheid niet haat is, maar juist onverschilligheid. Opnieuw luisterend naar Elie Wiesel's oproep ben ik toch blij met de ophef die ontstaat. Omdat we in ieder geval niet onverschillig zijn...

185 mensen uit 12 verschillende landen die vanuit hun eigen huis met elkaar zo iets moois weten te creeren... When technology and creativity come together magic happens :-)

@socialijs is de eerste twitterende ijscoman van Nederland. Hij heeft ook een hyves http://socialijs.hyves.nl/ Via Twitter en de WieWatWaar op Hyves geeft hij door waar de ijscotruck is.

Via de twitpoll http://twtpoll.com/bfdbe4 kan je stemmen op welke ijsjes hij in zijn assortiment op moet nemen. De perenijsjes kunnen nog wat stemmen gebruiken...

Tof initiatief! Niet een beroepsgroep waarvan je snel zou verwachten dat ze social media in zouden zetten. Doet me meteen denken aan het hilarische 'Ice Cream Truck' van Eddie Murphy:  Wat gaat de twitterende ijscoman betekenen voor de jeugdherinneringen van de jongste generatie?